Kursy Tańca Kraków

Taniec w różnych formach istnieje już ponad dziesięć tysięcy lat. Świadectwo powstania tańca znajdujemy w okresie paleolitu gdzie na rysunkach możemy zobaczyć jaki kobieta i mężczyzna tańczą razem. Przez te obrazki wiem od kiedy powstał taniec i możemy określić jego ramy czasowe. Cyganie którzy są w europie przynieśli nam swój taniec który nazywają tańcem cygańskim. Taniec ten przekazywany jest z pokolenia na pokolenia. Każde małe dziecko które już potrafi samo chodzić i ma już kilka latek zabierane jest na różnego rodzaju występy pokazy gdzie dziecko patrząc samo wykonuje ruchy mamy czy babci tańczącej na scenie. Taniec ten wykonywany jest tak naprawdę wszędzie. Gdy tylko cyganie maja ochotę to tańczy bez znaczenia czy znajduje się w lesie czy na wspólnym ognisku z rodziną. Tańce towarzyszą im też przy ważnych uroczystościach.

Kolejnym krokiem który nauczymy się w szkole tańca na kursach tańca jest obrót w lewo. Figurę w tańcu jak zwykle rozpoczyna partner od lewej nogi którą daje w przód partnerka prawą nogę daje w tył tak kończy się krok pierwszy liczony na jeden. Krok drugi w tańcu to dostawienie prawej nogi do lewej. Krok ten wykonuje partner a partnerka lewą nogę dostawia do prawej. Krok ten liczony jest na dwa. Krok trzeci to lewa noga w miejscy wykonywany przez partnera i prawa noga w miejscu wykonywana przez partnerkę. Krok ten liczony jest na trzy. Teraz rozpoczynamy drugi takt. Będzie to krok pierwszy liczony na jeden. Kolejnym krokiem u partnera jest przesunięcie nogi prawej w tył a partnerka wykonuje krok w przód nogą lewą. Krok drugi liczony na dwa i partner lewą nogę dostawia do nogi prawej a partnerka zaś prawą nogę dosuwa do lewej nogi. Ostatni krok liczony na trzy on prawa noga w miejscu ona lewa noga w miejscu.

Walc wiedeński jest jednym z najładniejszych tańców standardowych. Tańczony jest na trzy uderzenia w takcie które odpowiadają trzem równocznieśnie wykonywanym krokom. Musimy pamiętać o tym że kroki do przodu stawiamy od pięty kroki do tyłu zaczynamy od palców a kroki boczne robimy na podeszwie. Walc wiedeński rozpoczynamy od obrotu w prawo..Partner prawą nogę daje w przód a partnerka lewą nogę daje w tył. Liczymy go na jeden. Kolejny krokiem w tańcu to partner lewą nogę dostawia do prawej a partnerka prawą nogę dosuwa do lewej liczymy na dwa Trzeci krok liczony jest na trzy partner prawa noga zostaje w miejscu i u partnerki lewa noga zostaje w miejscu. Kolejny takt na raz jego noga do tyłu a ona lewą daje w przód na dwa on prawą dosuwa do lewej ona lewą dosuwa do prawej na trzy jego lewa noga w miejscu a jej prawa noga w miejscu.. Musimy pamiętać że stawiając kroki obracamy się równomiernie w prawo.

Kolejna figura w walcu angielskim jest odwrotny krok zmienny. Jest to krok tak odwrotny do kroku podstawowego. Figura w tańcu wygląda następująco. Partner zaczyna nogą i przesuwa ją w przód partnerka prawą nogę daje w tył. Kolejnym krokiem w tańcu jest Przesunięcie przez partnera nogi prawej w przód a partnerka również przesuwa lewą nogę w bok. Trzecim krokiem który jest liczony na trzy to dosunięcie przez partner nogi lewej do prawej. Partnerka też dosuwa nogę prawą do lewej. Teraz zaczniemy drugą trójkę w tańcu.

Zaczyna partner prawą noga i przesuwa ją w tyła a partnerka przesuwa nogę lewą w przód. Ten krok liczony jest na jeden. Na dwa w tańcu liczymy przesunięcie przez partnera lewej nogi w bok a partnerka przesuwa prawą nogę również w bok. Ostatnim krokiem liczonym na trzy jest krok wykonywany przez partnera gdzie dosuwa on prawą nogę do lewej a partnerka dosuwa lewą nogę do prawej.

W mitologii też spotykamy się z tańcem gdzie mamy muzę która była patronką muzyki. O tańcu czytamy również Biblii. Był on wyrazem radości i wdzięczności za okazaną przez Boga łaskawość ludowi. Możemy odwołać się do motywu tańca który znajduje się także w literaturze i sztuce. Służyło nie tylko opisywaniu zabaw ludzi lecz również pełnił on funkcję symbolu, przedstawiającego ogromny bezład, populacji ludzkiej. Był tez przypisywany śmierci a raczej jej towarzyszył przy wszystkich okolicznościach grzebania człowieka. Taniec bez wątpienia stanowił istotny element kultury i tradycji i dlatego też stał się popularny w literaturze i sztuce i jest on Zanami po dzień dzisiejszy we wszystkich aspektach naszego życia. Artyści współcześni jak i Ci bardzo starożytni często odwoływali się do tańca w swoich książkach i wierszach a nawet w malowidłach taniec był ujmowany za pomocą barw.

Kolejną figurą jaką możemy wykonać w rumbie jest figura tak zwana „New York”. Tańczymy go w normalnej pozycji gdzie partner podaje partnerce obie ręce. Partner obraca się w tańcu w lewo a jego prawa noga wędruje w przód natomiast lewa ręka jest wyciągnięta w bok. Partnerka też nie ma łatwego zadania gdyż podczas ruchów wykonywanych przez partner a w rumbie ona się obraca w prawo lewą nogę ma w przodzie a prawa ręka jest w wyciągnięta w bo tak samo jak u partnera gdyż przez cały czas się trzymają za ręce. Kolejnym krokiem tanecznym jest wykonanie przez partner a kroku nogą lewą a partnerka w tym samym czasie równocześnie z partnerem wykonuje krok w prawo. On wraca do pozycji wyjściowej w rumbie gdzie prawa noga jest wysunięta w bok ona również wraca do pozycji wyjściowej gdzie u niej lewa noga jest wysunięta w bok. Partner obraca się w prawo gdzie lewa noga jest w przodzie a prawa ręka jest wyprostowana.

Tańce góralskie różnych regionów są wykonywane w różny sposób. Istnieją ogromne rozbieżności pomiędzy tańcami wykonywanymi na podhalu czy tymi wykonywanymi przez górali w okolicach Żywca. Najbardziej zbliżonym do kryteriów tańca narodowego spośród tańców góralskich jest taniec podhalański. Dodatkowo wydaje się iż jest on też tańcem najbardziej znanym przez ludzi zamieszkujących regiony poza górskie. Nazwa tego tańca podchodzi najprawdopodobniej od regionu jakim jest Podhale. Forma użytkowa tego tańca jest ograniczona i wsytępuje właściwie tylko na wcześniej wspomnianym terenie. Spełnia on wszystkie wymogi tańca narodowego za wyjątkiem tego iż nie jest on powszechnie znany- rozpowszechniony na terenie calego kraju. W łatwy sposób można określić schemat ruchowy tego tańca który jako nieliczny z góralskich ma ustalony przebieg i toczy się według ustalonych zasad.

Przez innych mieszkańców naszego kraju tańce góralskie nie są rozdrabniane na jakieś mniejsze kategorie na przykład właśnie ze względu na region. Są one raczej traktowane jako całość i nazywane po prostu tańcami góralskimi. Do rozwoju tańców górlaskich jawnie przyczynili się pasterze którzy wędrowali przez regiony górskie naszego kraju. To wraz z nimi najprawdopodobniej przywędrowały początki stylów tańca zwanych góralskimi. To od nich pochodzą specyficzne ruchy i gest wykonywane w niektórych tańcach zaliczanych do góralskich. Widoczny w tańcach góralskich jest specyficzny sposób poruszania się górali zręczny i ostrożny w którym zdecydowanie widać siłę i upór góralskich tancerzy. Znaczenie stylu góralskiego znacznie wzrosło w ostatnich latach. Według niektórych osób muzyka i taniec góralski to jedyne formy narodowe muzyki i tańca polskiego. Jednak nie zawsze uważano je za narodowe tańce Polskie.

Wracając do tematu programu you can dance. Niedawno poznałem Jolkę. Tak jak i każdy chcący zaistnieć w tym programie rozpoczynała od castingu który odbywał się w Krakowie na jednym z osiedli nowej huty. Historia Joli tancerki której pasją od dzieciństwa był balet a później taniec jest absolwentką jednej ze szkół tańca w Krakowie. Swoją karierę w tańcu rozpoczynała w zespołach młodzieżowych w szkole podstawowej gdzie trudniła się w tańcu zwanym krakowiakiem. Jako że wyróżniała się swoim ruchem na tle rówieśników rodzice zdecydowali że Jola powinna rozwijać swój talent i zdołali zapisać ją na dodatkowe lekcje tańca. Z czasem Jola nie myślala o niczym innym jak tylko o zbliżających się lekcjach i nauce. Sama doskonaliła się w domu próbując co raz to nowszych rzeczy. Jednak z czasem obowiązki związane ze szkołą przysłoniły trochę pasję jaką był taniec. Jednak nigdy nie zapominała ona o regularnych treningach które teraz odbywały się dwa razy dziennie.

Aby zrozumieć idee tańca należy wejść w głąb tego zagadnienia. Dla niektórych taniec to marnowanie czasu i najgłupszy sport na świecie a dla innych to całe życie coś wszym spełniaja się najlepiej i doświadczają najważniejszych w swoim życiu zdarzeń. Taniec to zjawisko magiczne z którego emanuje pozytywna energia. Występy taneczne każdy na swój specyficzny sposób mają swoją magiczną oprawę która powoduje że występy tancerzy oglada się z ogromną przyjemnością i zachwytem. Stroje tancerzy często dopełniają i wpływają na magię występu. Czasem są eleganckie a czasem śmieszne rozbawiające wręcz zgromadzoną publiczność. Wszstko to ma zapewne jakiś cel. Ci którzy nie umieją tańczyć koncentrują się na wątkach pobocznych którymi mogą zainteresować widownie takimi właśnie jak na przykład specyficzny strój. Często też jednak styl tańca i ułożona choreografia decydują o tym w czym można a w czym nie można zatańczyć.